Hélène en KeesHet regelmatig samen exposeren van het kunstenaarsduo Hélène van Dongen en Kees Okx is niet toevallig. Afgezien van het feit dat zij partners zijn en beiden van plaatsen met een bijzondere uitstraling houden, beschouwen zij zichzelf ook mln of meer als kunstnomaden die zich o.a. tussen Nederland en Frankrijk begeven. Het streven daarbij is een anachronistisch gevoel weer te geven, een Intuïtieve benadering van het besef deel uit te maken van een groter geheel om de betrekkelijkheid van de dingen te benadrukken.

Het aftasten van een bepaalde omgeving Is het speuren naar een uitstraling. Beiden zijn zich ervan bewust dat je minstens de helft van het recept nooit zult kennen, maar dat je net als voedsel voor het lichamelijk functioneren, behoefte hebt aan symbolen, tekens en andere drijvende krachten zoals o.a. muziek. dans en poëzie. Steeds op zoek zijn naar harmonie en evenwicht, op zoek naar spanning tussen natuur en cultuur. Dit universele gevoel is voor hen een uitdaging. Het is ook een poging om de intuïtie te stimuleren. In Nederland kan dat bijvoorbeeld de zee zijn: eb en vloed of zeemeeuwen in de mist. In Frankrijk de archaïsche grotten, de onderaardse rivieren met hun onzichtbare wezens, de rotsen met hun teugelloze vegetatie of de ruïnes. In Tunesië de meedogenloze zon.

Het kluizenaarsbestaan, het leven In de eenzaamheid en het besef dat tijd minder belangrijk wordt kan het creatieve proces ten goede komen. Beiden bewonderen zij de lyriek van de natuur en geven hun fantasie daarbij de vrije teugel.

De beelden van Hélène van Dongen worden als bakens waar je jezelf los voelt van de dwang en waarbij je herinnerd wordt aan natuurlijke harmonie. Haar werk richt zich op de eenvoud, tegenover de veelheid die de buitenwereld ons biedt. Haar voorkeur heek het raku-proces, waarbij ruimte gegeven wordt aan de oerkracht van de natuur. In haar werk spreekt de taal van de natuur. Contrasten zijn haar Inspiratiebron: licht/donker, rond/recht, de Yin/Yang-gedachte In het algemeen.

Kees Okx werkt meestal buiten, luisterend naar de stilte, vogels. muziek. Middels muziek kan hij zich goed “los” maken om door te dringen in de wereld van archetypen, tekens en symbolen. Bij een doek zoekt hij de spanning als van een magnetisch veld. Associërend en intuïtief werkend, vormen de lijnen en kleuren de compositie. Hij zoekt naar een mythisch levensgevoel, waar de rede zich terugtrekt. In zijn beeldende wereld heerst een schijnbare chaos, maar uiteindelijk komt hij tot een nauwkeurige orde. Zelf zegt hij: “Een schilderij Is voor mij niet om te laten lachen, noch om te laten huilen, de zinnen te prikkelen of woede op te roepen. Het is een je laten meeslepen door de natuur.”

La libertéKoningskroon

Enkele van de uitspraken over Kees Okx

“Okx’ zelfstandige filosofie maakte in vijftig jaar van de jongen uit de randstad een man die het best gedijt In de ruimte en In de vrije natuur”. Pieter Defesche, Limburgs Dagblad.

“Wat me fascineert is uw enorme gedrevenheid. Uw werk heeft me bijzonder geïmponeerd. Ik hoop in de gelegenheid te zijn ook de aandacht van anderen op uw werk te vestigen”. Uit een brief van de heer dr. W. Sandberg.

Kees heeft twee verhalenbundels geschreven: “Ga je gang jongen, dat biertje is van mij” -2010 en “Een schilderij voor een lammetje” – 2012 Daarnaast heeft hij drie Franstalige boeken over zijn eigen werk : “L’homme du signe” (mens van het teken), “Le labyrinche” (het labyrint) en “Les traces du temps” (de sporen van de tijd).

Helénè van Dongen in het kort

Helénè van Dongen volgende een opleiding aan de Rietveld Academie te Amsterdam van 1976 – 1982 en was werkzaam in het onderwijs van 1970 – 1989. Sindsdien is zij zelfstandig werkzaam als beeldend kunstenaar. Zij exposeerde in Nederlandse en buitenlandse, vooral Franse galerieën en behaalde een aantal Franse prijzen.

Helénè van Dongen: In mijn werken staan tegenstellingen centraal: kracht en tederheid, emotie en verstand, rede en fantasie. Ik heb me gespecialiseerd in de raku-techniek, een glazuurmethode die juist uitgaat van de contrasten, hitte en plotselinge afkoeling. Gladde oppervlakken worden afgewisseld met ruwere delen. De harmonie van strakke lijnen, gecombineerd met openingen, zorgen voor een spel van licht en schaduw. In de glazuur worden soms poëtische teksten weergegeven. Met klei werk ik de ruimte in, groeien de vormen omhoog en ontstaat er een spel van lijnen en rondingen, gesloten vormen en openingen. “Het tot leven brengen van klei”, “Souffle d’argile” heet het eerste boek over haar keramische werk, geschreven door M. Chelbi.